Donostiako Udalak ezarritako euskara eskakizun bat bertan behera utzi du Euskal Autonomia Erkidegoko Auzitegi Nagusiak. Erabakiak zuzenean eragiten die Digitalizazio Kartografikoko bi udal-teknikarien lanpostuei, non 2. hizkuntza-eskakizuna derrigorrezkoa zen. Epaileek ondorioztatu dutenez, baldintza hori ez dator bat funtzio publikoan sartzeko aukera berdinekin.
Hasiera batean, Donostiako Administrazioarekiko Auzietako 3. Epaitegiak egokitzat jo zuen euskara jakitearen beharra, kontuan hartuta udaleko kartografia lanak bi funtzionarioren esku daudela eta, horietako bat egonez gero, zerbitzua bi hizkuntzatan eskaini ahal izatea bermatu behar dela.
Baina lanpostuetako bat eskuratu nahi zuen pertsona batek erabaki horren aurka jo zuen, eta kasua EAEko Auzitegi Nagusira eraman zuen, argudiatuz hizkuntza-eskakizun horrek Konstituzioak aitortzen duen berdintasun-printzipioa urratzen zuela. Bere esanetan, lanpostu publikoetan parte hartzeko aukera oztopatzen zuen, hizkuntza gaitasun bat izatea nahitaezkoa zelako.
Azkenean, EAEko Auzitegi Nagusiak aldeko epaia eman dio salatzaileari. Epaiak nabarmentzen duenez, «enplegu publikoan sartzeko eskubidea ez dago hizkuntza jakin bat ezagutzera baldintzatuta», eta, gainera, Donostiako Udalak ez du «euskararen ezagutza ezinbestekoa» dela frogatu, herritarrei beren aukerako hizkuntzan arreta emateko eskubidea bermatzeko.
Bestalde, epaileek gogorarazi dute udalaren euskalduntze-indizea %55,87koa dela gaur egun, eta, beraz, lanpostu horietan euskara eskakizun gisa jartzea ez dela bat datorren neurria: «Arrazoizkotasuna eta proportzionaltasuna urratzen dira».
Epaiak beste ondorio bat ere uzten du mahai gainean: hautaketa prozesu batean hizkuntza baldintza bat ezartzeak «desoreka» sortzen du hautagaien artean, eta horrek «diskriminazio-arrisku argia» dakar hizkuntzaren araberako bereizkeriagatik.
Hala ere, ebazpen hau ez da irmoa, eta Auzitegi Gorenean kasazio errekurtsoa aurkezteko aukera dago.
