Donostiako Atano III.ak jendetza bildu du, baina kantxan agindu duenak ez du zalantza handirik utzi: Laso eta Albisu gero eta “trinkoago” dabilen bikotea dira, eta oraingoan ere nagusitasuna erakutsi dute Artola eta Imazen aurka (12-22). Ez da soilik emaitzak esaten duena; jokoaren joerak berak erakutsi du urdinek neurketari goiz jarri diotela giltza, eta gorriek goraka egin arren, aldea kudeatzen jakin dutela.
Partida amaieran, Jon Ander Albisuk une ona hitzetan jarri du: «Elkarrekin gustura gabiltza. Elkarri asko laguntzen diogu eta bikote bezala asko ematen dugu. Izan liteke finalerdietara sailkatzea orain gure helburua izatea, baina lasai hartu behar da. Etorriko dira une txarragoak, baina orain gozatzen ari gara».
Abiapuntua: lehen kolpeak eta lehen mezu argia
Neurketaren hasierak berak markatu du tonua. Imazen errestoak behera egiten duen une horrek ez du bakarrik tanto bat ekarri: urdinak eroso sartu dira, eta gorriek, aldiz, atzeko lanaren zama sentitu dute berehala. Laso eta Albisu pilotakadari gogor eutsi diote, eta horrek Artolaren jokoari ere mugak jarri dizkio; aurrean sartu nahi izan duenean, sarri estu eta behartuta ibili da, tantoak “garbi” eraikitzeko aukerarik gabe.
Hala ere, Artolak ez du desagertu: eskuin sotamanoz egindako bi hormako batek bere lehen tantoa ekarri du, baina ordurako markagailuak erakusten zuen nora zihoan partida (3-10). Lehen tarte horretan Laso-Albisuk egin du benetako “arrakala”: atsedenaldira 4-12 iritsi dira, eta diferentzia hori izan da gero gertatuko denaren oinarria.
Gorriek gora egin dute, baina urdinek ez dute kontrola galdu
Bigarren zatitik aurrera, Artolak gehiago hartu du agintea aurrean. Erritmoa aldatu du, arriskatu egin du, eta bere ekimenak partida biziago bihurtu du. Imazi ere lan gogorra tokatu zaio: sake bi erantzun gabe uzteaz gain, beste bi galdu ditu; hala ere, egoera deserosoetan ere ez du alde egin, eta presiopean eutsi dio. Une askotan, atzeko koadroetatik kanpora bultzatuta jokatu behar izan du, eta horrek asko baldintzatu du gorrien planteamendua.
Baina gorakada horrek ez du nahikoa izan. Urdinek aldeari eutsi diote, tantoak modu ordenatuan eginda, eta gorriek gehiago jokatzen zuten heinean, Laso eta Albisuk “menperatze” sentsazioa mantendu dute. Azken tantoan ere, Lasoren ezker sotamano batek kontrakantxara bidean botea barruan egin du doi-doi, eta Imaz eskurik sartu ezinda geratu da: xehetasun txikia dirudien arren, partidako joerarekin bat datorren irudia izan da.
